نسیم خردنسیم خرد 2476-43025120191030A Critique of the View of the Peripatetic Philosophy on the Body Simplicity of Actual Components with Emphasis on Allameh Hasanzadeh's Viewpointنقد و بررسی دیدگاه مشاء مبنی بربساطت جسم از اجزای بالفعل، با تاکید بر دیدگاه علامه حسن‌زاده6786FAروح اللهسوریدانشگاه خوارزمی2019102Explanation of reality of ‘body’ is something that has occupied the minds of the divine philosophers since long ago, causing disagreements and plurality of views among them. In the early division, a group regarded the external reality of the body to be composed of the components having position and actualized, and another group regarded it connected and simple, free from such components; and of course, both groups had some offshoots and divergences. Here, Democritus' view in the first group and Peripatetic view in the second group seem to be important views. Democritus regarded body as composed of minor solid and actualized components, and the Peripatetics regard it as composed of connected and simple, free from such components, considering for it two elements: the hyle and the form. Of course, Peripatetics acknowledge that they do not find the hyle directly in the outside world and that accept it because of the necessity of the argument. Illuminationists also agree to some extent with the first view, and – unlike the Peripatetics – deny the hyle as a component of the substance of body. However, the Peripatetic view is the most well-known among all, for it has been used as the foundation of action for philosophers. Today, the scholars of the empirical sciences such as physics and chemistry have no doubt that the body is composed of actual components. It is, then, as if today the Peripatetic view, used as the foundation of action by philosophers, is challenged. Some contemporary philosophers see the Peripatetic view unacceptable, and consider the body composed of components. Among them, Allama Hassan-zada Amoli has initiated a new view that has resolved the drawbacks of the previous views, while gathering all views together. تبيين حقيقت جسم، مسئله‌اي است که از دير باز حکماء الهي را به خود مشغول ساخته و موجب تضارب آراء و تکثر اقوال گشته است. در تقسيم اوليه گروهي حقيقت خارجي جسم را مرکب از اجزاء داراي وضع و بالفعل دانسته و گروه ديگري آنرا متصل و بسيط از چنين اجزايي پنداشته‌اند و البته در هر دو گروه نيز انشعابات گوناگوني رخ داده است. در اين معرکه قول ذيمغراطيس در بين گروه اول و قول مشاء از ميان گروه دوم اقوال مهمي مي‌نمايد. ذيمغراطيس جسم را مرکب از اجزاء صِغار صُلبه و بالفعل مي‌داند و مشاء جسم را متصل و بسيط از چنين اجزائي مي‌دانند و براي آن دو جزء هيولي و صورت قائلند. البته مشاء نيز معترفند که هيولي را مستقيم از خارج نمي‌يابند بلکه به ضرورتِ برهان آنرا مي‌پذيرند. اشراقيون نيز تا حدودي با قول اول همنوا بوده و بر خلاف مشاء منکر هيولي (البته به عنوان جزئي از جوهره جسم) هستند. لکن در اين ميان قول مشاء مشهورترين اقوال است چنانکه مبناي عمل فلاسفه قرار گرفته است. امروزه دانشمندان علوم تجربي مثل فيزيک و شيمي در ترکيب جسم از اجزاء بالفعل شکي ندارند. پس گويا امروزه قول مشاء که مبنا و مورد اهتمام فلاسفه است با چالش مواجه است. برخي از حکماء معاصر نيز قول مشاء را غير قابل قبول مي‌بينند و جسم را مرکب از اجزاء مي‌دانند. در اين ميان علامه حسن زاده آملي قول جديدي ابتکار نموده است که مشکلات اقوال قبلي را برطرف کرده و جمع بين اقوال مي‌نمايد. http://nasimekherad.ismc.ir/WebUsers/nasimekherad/UploadFiles/OK/13980710136193020110-F.pdf